મધ્યકાળની ગુજરાતી

વિકિપીડિયામાંથી
Jump to navigation Jump to search
મધ્યકાલીન ગુજરાતી
યુગ૧૯મી સદીમાં આધુનિક ગુજરાતી તરીકે વિકાસ પામી
ભાષા કુળ
ઇન્ડો-યુરોપિયન
  • ઇન્ડો-ઇરાનિયન
    • ઇન્ડો-આર્યન
      • પશ્ચિમ ઇન્ડો-આર્યન[૧]
        • ગુજરાતી ભાષાઓ
          • મધ્યકાલીન ગુજરાતી
પ્રારંભિક સ્વરૂપો
ગુર્જર અપભ્રંશ
ભાષાકીય કોડ
ISO 639-3
ગ્લોટ્ટોલોગNone

મધ્યકાળની ગુજરાતી (ઈસ. ૧૫૦૦–૧૮૦૦), રાજસ્થાનીથી અલગ પડી, and developed the phonemes ɛ and ɔ, the auxiliary stem ch-, and the possessive marker -n-.[૨] જૂની અને મધ્યમ ગુજરાતી વચ્ચે સંક્રમણના મુખ્ય ધ્વન્યાત્મક પરિવર્તનો આ મુજબ છે:[૩]

  • i, u develop to ə in open syllables
  • diphthongs əi, əu change to ɛ and ɔ in initial syllables and to e and o elsewhere
  • əũ develops to ɔ̃ in initial syllables and to ű in final syllables

These developments would have grammatical consequences. For example, Old Gujarati's instrumental-locative singular in -i was leveled and eliminated, having become the same as Old Gujarati's nominative/accusative singular in -ə.[૩]

સંદર્ભો[ફેરફાર કરો]